Plus UGent ontwikkelt revolutionaire techniek om zeewater te ontzouten

Landen uit het Midden-Oosten, zoals Koeweit, Israël en Saudi-Arabië, voorzien in hun drinkwaterbehoefte door zout aan zeewater te onttrekken. Een duur en energieverslindend proces. In Vlaanderen is er daarom voorlopig weinig interesse om Noordzeewater te ontzilten. Maar daar brengt een nieuwe technologie, ontwikkeld aan de UGent, misschien verandering in.

Inès Aoun | 16 mei 2018
Noordzee

Het merendeel van het water op aarde is te zout voor consumptie. Met ontzilting bestaat er een procedé om zout water om te zetten in drinkwater. Landen met weinig grond- en oppervlaktewater ontzilten al tientallen jaren hun zeewater. Ook kuststeden in de VS en Australië die geconfronteerd worden met een dreigend tekort aan zoetwaterbronnen hebben al grote ontziltingsinstallaties.

In België is er nog maar weinig animo om ontzilting in te zetten voor drinkwaterproductie. Marjolein Vanoppen, voorzitter van de leerstoel Industriële en circulaire watertechnologie – een samenwerking tussen de Universiteit van Gent en Evides Industriewater: “We zijn een waterschaars land, maar denken nog dat we dat kunnen oplossen door in de zomer onze auto een weekje niet te wassen. Pas als het besef ten volle zal doordringen dat ook onze zoetwaterbronnen stukje bij beetje slinken, zal Vlaanderen investeren in ontziltingsinstallaties.”

Rijke oliestaten

In landen die al decennialang zeewater ontzilten, is destillatie de meest gangbare praktijk. Marjolein Vanoppen: “Het brakke water wordt gekookt onder hoge druk, waardoor waterdamp ontstaat. Het zout blijft achter als residu. Nadat de stoom is afgekoeld, condenseert die tot water dat opgevangen wordt.” Dat vooral rijke (olie)staten uit het Midden-Oosten van deze techniek gebruikmaken is niet toevallig. “Om 1000 liter water te ontzilten via destillatie, heb je 15 à 30 kilowattuur energie nodig. Om in onze waterbehoefte te voorzien, hebben we een veelvoud van dat cijfer nodig, want een Vlaming verbruikt gemiddeld 100 liter water per dag om te wassen, te koken ... Tel daarbij het water dat nodig is om onze producten en ons voedsel te produceren en je komt aan 7400 liter per dag.”

Maar sinds enkele jaren wint een meer efficiënte techniek aan terrein: omgekeerde osmose (of reverse osmosis, RO). Dat proces loodst het zeewater door een membraan met uiterst kleine poriën, die de meeste opgeloste zoutdeeltjes, organische componenten en microbiologische vervuiling tegenhouden. “Dat water vloeit echter niet zomaar door het membraan. Daarvoor zijn pompen nodig met een druk van ongeveer 60 bar. Moderne RO-installaties gebruiken 2 à 3 kilowattuur om die pompen aan te drijven. Da’s een pak minder dan destillatie-installaties, maar het proces vergt nog altijd veel energie.” De energie waarmee installaties worden gevoed, wordt wel alsmaar groener en dat is een goede zaak. “Steeds vaker wordt wind- of zonne-energie ingezet om het water te ontzilten.” 

Verder lezen?

Maak een profiel aan en lees Susanova nu 1 maand gratis.